9 Ekim 2013 Çarşamba

Sabah Sabah


Sabah trafiğinin kudurduğu saatler kaldırımda iki ilkokul öğrencisi çoçuk; aheste aheste yürüyorlar,hiç ama hiç aceleleri yok.Yarım saat önce varacaklar okula belki onun rahatlığı belkide içlerindeki huzurun tazeliğin rahatlığı.Dönüp trafiğe baktığımda görüyorum ki bizim acelemiz var,karışık kafalarımız,her an taşacak sabrımız birde tepemiz atınca hoyratça bastığımız kornamız. Çocuk olmak ne güzel şeymiş dedim bir daha.Çocuğum olduğundan beri duyarım "Büyüdükçe akıllanır"lafını
akıllanmak; neye göre kime göre?
Büyüdük akıllandık mı?